Gijs van Middelkoop is fietser en auteur. In 2011 verscheen
zijn boek ‘Amerikanen fietsen niet…’
Samen met zijn vriendin Aimée fietste Gijs in 2012 van
Jasper in Canada, naar Yellowstone in de VS. In de vorige column hadden ze een
ontmoeting met een zwarte beer. Ze fietsen nu op de Icefields Parkway in Canada.
Geluk
Toen ik de volgende dag de deur van de motelkamer opengooide
en naar de lucht keek, was het zoals gewoonlijk geheel bewolkt. Maar – en dat
was het goede nieuws – het regende voor het eerst deze reis niet. Net toen ik
overwoog om hierover in zingen uit te barsten, opende de overbuurvrouw ook haar
voordeur. Dus trok ik mijn gezicht snel weer in de normale uitdrukking van een
beschaafde toerist, knikte haar een neutraal goedemorgen toe en trok de deur
dicht.
Goedgehumeurd gingen Aimée en ik even later op pad. Eerst
was de weg nog redelijk vlak, maar na een flauwe bocht ging hij plotsklaps
recht omhoog, de Rocky Mountains in. Vanaf dat moment voelde het alsof iemand een
aanhangwagen met een olifant erop aan mijn fiets had gehangen. Voorovergebogen zwoegde
ik voort, met hete, pijnlijke beenspieren waaruit al snel alle kracht leek weg
te vloeien. Wanneer ik opkeek, was de horizon ook nooit opgeschoven, nog geen
centimeter. Toch ging ik door.
Na
kilometer
ik zwaar hijgend aan op de top van de ‘Bow Pas’. Ik zette mijn voeten aan de
grond en keek een milliseconde uit over het doodstille, bewolkte dal. Daarna
zette ik mijn ellebogen op het stuur, tuurde naar de grond en hapte een tijdje wanhopig
naar adem. Het zweet druppelde van mijn voorhoofd, de hartslag voelde aan als 200
bonken per minuut. Het had iets weg van een bijna-dood ervaring.
Toen ik even later opkeek, ontwaarde ik een rij palmbomen,
met erboven een opalen hemel. Sinds wanneer ligt de Bow Pas in Florida, schoot
er door me heen, maar toen ik een blikje cola had genuttigd, waren de palmbomen
en de diepblauwe lucht weer verdwenen, wat het tafereel eerlijk gezegd een stuk
minder aantrekkelijk maakte.
Even later was Aimée ook boven en na een korte pauze liet ik me via de
asfaltweg het bos weer in vallen, nogal euforisch, ik neem aan het gevolg van mijn
bijna-dood ervaring. Terwijl ik naar beneden suisde tussen de dennen, de tranen
zijwaarts uit mijn ogen, voelde ik ineens een diepe genegenheid voor alle
mensen op de hele wereld – behalve voor de uitvinder van de bladblazer; er zijn
grenzen.
Na
kilometer
het lieflijke dorp Lake Louise binnen. Bij de deur van een café stond een vrouw
wafels te verkopen. Zelfgebakken, warme wafels. Met dikke, glimmende siroop
erop. Of we er eentje wilden. Ik keek haar aan. Mijn gelaatsuitdrukking moet vol
gelukzalige dankbaarheid zijn geweest.
© Gijs van Middelkoop, mei 2013
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief is verschenen