Gijs van Middelkoop is
fietser en auteur. In 2011 verscheen zijn boek ‘Amerikanen fietsen niet…’
Samen met zijn vriendin
Aimée fietste Gijs in 2012 van Jasper in Canada, naar Yellowstone in de VS. Ze
zijn inmiddels de grens tussen Canada en de USA overgestoken, en fietsen nu in
Montana. Zie ook www.reismetgijs.nl
Grote verwachtingen
Op drie juli beklimmen we de Going-to-the-Sun Road, de weg die
dwars door Glacier National Park (USA) loopt. De wonderschone route stijgt uiteindelijk
tot boven de tweeduizend meter en vanwege de hoogte, de kou en de sneeuwval, is
hij maar een paar maanden per jaar open. Toch zullen rond 2020, al over zeven jaar dus, alle gletsjers in
Glacier National Park zijn weggesmolten – althans, volgens sommige meteorologen.
Dus als u nog iets wilt zien van dit grote en schitterende park, moet u snel
zijn. Overigens kan ik u melden dat diezelfde meteorologen mij niet correct konden
voorspellen welk weer het zou worden op de dag dat wij de Going-to-the-Sun Road
gingen fietsen. Misschien moeten we ons dus ook maar niet teveel van hun lange-termijnvoorspellingen
aantrekken.
Goed, in 2012 ligt er nog heel erg veel sneeuw in Glacier
National Park, en na een kop koffie in een café in
St. Mary, bij de ingang van Glacier, stappen we op. Het is vandaag helaas een
beetje kil en nevelig. Gelukkig is de weg wel goed schoongeveegd. Tussen muren
van sneeuw fietsen we hoger en hoger, door een verrukkelijk Alpine landschap.
Bovenop de pas is het erg mistig en veel is er dus
niet te zien. Als je de toeristische folders mag geloven zou deze top een
weergaloze ervaring moeten zijn. Maar ja, in toeristische folders en
buitensportbladen staan altijd
alleen maar foto’s van frisse meisjes in brandschone kleren, die blakend van
geluk aantrekkelijk staan te zijn op de top van een berg, terwijl ze gelukzalig
uitkijken over de mooiste en zonnigste taferelen onder het uitspansel. Nooit
zal je lezen dat het allemaal een beetje tegenviel, het regende en mistte nogal
veel en het eten was ook maar zozo. Nooit. Maar wij fietsen in de
werkelijkheid, en daarin suizen we even later over de van water glimmende weg
naar beneden, het dal in. Genieten van uitzichten kan alleen als je stopt, want
tijdens het afdalen is het vooral erg uitkijken dat je niet wegglijdt en met
een wegstervende jammerkreet richting de bodem van een ravijn suist.
Toch zit ik ’s avonds heel tevreden op de veranda van mijn
motelkamer te kletsen met de buren, twee Amerikaanse mannen, die ook op de
fiets zijn. Deze dag vat namelijk toch wel zo’n beetje samen, wat ik thuis soms
zo miste: het simpele contact met mens en natuur dat je hebt als fietser, vanaf
het moment dat je opstaat.
© Gijs van Middelkoop, juni 2013
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief is verschenen