Gijs van Middelkoop is
fietser en auteur. In 2011 verscheen zijn boek ‘Amerikanen fietsen niet…’
Samen met zijn vriendin
Aimée fietste hij in 2012 van Jasper in Canada naar Yellowstone in de VS. In de
eerste column probeerden ze zich voor te bereiden op mogelijke conflicten met
beren.
Beren op de weg
Laten we wel zijn: wie door
berenland gaat fietsen, komt beren tegen. En je kunt daarover van tevoren lezen
zoveel je wilt, het blijft theorie. Het enige dat je eigenlijk kunt hopen, is
dat je het beest ruim op tijd ziet. Niet dat je ineens een bankschroef van
tanden in je zij voelt, en je onder het uitroepen van een verbijsterd ‘Goeie
genade, wat nou weer?’ met fiets en al ter aarde stort.
Aan mijn stuur hangt vanaf
dag één een spuitbus berenspray (pepperspray). Als je dat wilt gebruiken, moet
je goed opletten. Bij een onverwachte windvlaag zou je namelijk je eigen
gezicht kunnen raken, zodat je tijdelijk blind bent en dol van de pijn op en
neer springt, in plaats van dat je een beer verjaagt.
Denkend over al deze zaken,
dalen we op de derde dag van onze reis in de stromende regen een bergpas af. Halverwege
de afdaling doemt links van de weg een parkeerplaats op, een schelpvormige
uitsparing langs de weg, met een vangrail eromheen. Met toegeknepen ogen kijk
ik over mijn schouder of de weg vrij is en stuur recht op de parkeerplaats af.
Ik wil even een pauze. Als ik de vangrail tot op een meter of tien genaderd ben,
schreeuwt Aimée ineens:
‘Gijs, doorfietsen,
doorfietsen!’
Ik kijk opzij, naar Aimées
natte gezicht.
‘Doorfietsen!’ roept ze weer
en wijst naar een plek links van me. Dan zie ik hem ineens: een grote zwarte
beer. Hij zit direct achter de vangrail en gaat op mijn nadering op zijn
achterpoten staan, zijn oortjes wijd uitstaand. Ik ben nog maar een meter of
vijf van hem verwijderd. Eén kort, verward moment dat heel lang lijkt te duren,
kijken de beer en ik elkaar diep in de ogen. Zo dicht bij een vrij loslopende
beer ben ik nog nooit geweest. Zijn ogen zijn bruinzwart glimmend en donker als
de nacht. ‘Vluchten of vechten?’ lijkt hij te denken, en ik kan u verzekeren
dat ik exact dezelfde gedachte heb. Ik rem en stuur zo snel als de gladde weg
toelaat naar rechts. Vallen is wel het laatste dat ik nu kan gebruiken. De beer
staat stokstijf toe te kijken. Dan stuur ik de weg weer op. Ik wis de regen uit
mijn ogen, kijk nog eens om, zucht een paar keer diep en kijk naar Aimée.
‘Mijn God,’ is het enige wat
ze zegt.
Echt, de praktijk is altijd
anders dan de theorie.
© Gijs van Middelkoop, april 2013
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief is verschenen.