Ervaar Japan / Blog / Opinie &
achtergrond /
NOVEMBER 2016
始ã‚ã¾ã—ã¦
ç§ãŸã¡ã¯ã€ãƒã‚¤ã‚¹ã¨ã‚¨ã‚¤ãƒŸãƒ¼ã‚ã‚‹
我々ã¯ã€ã‚ªãƒ©ãƒ³ãƒ€ã‹ã‚‰æ¥ã¾ã—ãŸ
ç§ãŸã¡ã¯è‡ªè»¢è»Šã§æ—…è¡Œã™ã‚‹
ä¹å·žã«ã‚ˆã‚‹è‡ªè»¢è»Šã§ã€‚åƒãƒžã‚¤ãƒ«
我々ã¯éžå¸¸ã«ç¾Žã—ã„日本を見ã¤ã‘ら
ç§ãŸã¡ã¯ã€æ—¥æœ¬ã®äººã€…ã«ä¼šã„ãŸã„
In een
voorjaar vertrokken Gijs
van Middelkoop en zijn
vriendin Aimée naar Japan om
fietsen. Ze waren erop voorbereid dat veel Japanners weinig Engels spreken. Om
toch enigzins met de lokale bevolking in contact te komen hebben ze een simpele
uitleg van hun reis door Google Translate gehaald en op een visitekaartje gezet.
Dit bleek de ijsbreker te zijn in menig situaties tijdens hun reis. Zo
letterlijk mogelijk terug vertaald naar het Nederlands staat er:
Aangenaam / Hajimemashite
Wij, Gijs en Aimée aanwezig / Watashitachi ha, Haisu to Eimi ni aru
Wij, afkomstig uit Nederland / Wareware ha, Oranda kara kimashita
Wij reizen met de fiets / Watashitachi
ha jitensha de ryokou suru
Afhankelijk van Kyushu op de fiets.
Wij kunnen uitermate mooi Japan ontdekken / Wareware ha hijo nu utsukushii Nihon wo mitsukeru
Wij willen Japanse mensen ontmoeten / Watashitachi ha, Nihon no hitobito ni aitai
Op 1
november verscheen het boek “Japanners komen nooit te laat”. In dit boek wijdt
Gijs uit over zijn fietsreis door Japan. Via zijn uitgever Uitgeverij Elmar ontving ik het boek ter recensie.
Vanaf de eerste bladzijde hing ik aan Gijs’
lippen. Hij vertelt luchtig maar exact over wat hij ziet, denkt en voelt. Op
boeiende en soms hilarische wijze, doorspekt met anekdotes, deelt Gijs zijn
ervaringen. Een feest van herkenning voor iedere Japan reiziger.
Gijs neemt
mij weer helemaal mee terug naar de cultuurschok die
ik mijn eerste keer in Japan had. Nog steeds vind ik het wel eens jammer dat ik
Japan nooit meer kan ervaren zoals de eerste keer. Die heerlijke emotionele
wanorde die ik voelde tijdens mijn eerste reis heeft plaats gemaakt voor begrip
en kennis van de cultuur. Ook leuk hoor! Maar Gijs heeft mij weten mee te
slepen terug naar die eerste ervaring.
Al tijdens
de voorbereiding van de reis waren de tegenstellingen (in onze westerse ogen)
in de Japanse cultuur overduidelijk.
En dit nu, was
eigenlijk de manier waarop al mijn mini-studies over Japan eindigden: op het
eindstation van de totale verbijstering. Voortdurend bleef ik min of meer
sprakeloos achter. Gaandeweg besloot ik dat het waarschijnlijk het beste zou
zijn om alles maar gewoon over me heen te laten komen, als een onvermijdelijke,
enorme, culturele vloedgolf.
— pagina 17
En inderdaad,
aan het begin van de reis denderde de cultuurschok als een vloedgolf over Gijs
en Aimée heen.
Japan wordt voor
mij nu al meer en meer een land vol geheimen en tegenstrijdigheden. Bomvolle
wegen vol herrie, gevolgd door de serene stilte van een ryokan. Keurige
omgangsvormen en een duizelingwekkend aanbod aan porno. Moderne steden vol
neon-verlichting, tegenover ouderwetse gebruiken als buigen en badceremonies.
— pagina 66
Als de
vloedgolf uitgeraast is, blijven ze zitten met het onoverkoombare probleem van
iedere Japan reiziger: compleet analfabetisme!
Ik struinde rond
op de derde. Het was doodstil op de gang, er was geen mens en er klonk geen
geluid. Op de deuren prijkten ofwel Japanse karakters, ofwel kamernummers. En
dat was een probleem. Op zich zijn Japanse karakters natuurlijk geen probleem,
maar voor mij wel, want ik begrijp ze niet.
— pagina 97
En
uiteraard komt er dan een moment, wellicht het moment vlak voor eindelijk de
bewolking van de cultuurschok optrekt, waarop je je realiseert hoe overweldigend
de ervaring is.
Het was allemaal
zo overdonderend, de schilderijtjes op tafel, de vriendelijkheid van de oude
vrouwen, de exquise smaakjes, alles in die hoge, still eetruimte. En terwijl we
aten, voelde ik me ineens ontzettend ontheemd. Met die gerechtjes en die mensen
en die onbekende taal. Hoe was ik hier in vredesnaam terechtgekomen? Op dit
piepkleine eilandje, zo ver weg van alles?
— pagina 125
Vanaf dat
moment staat Gijs er anders in. De regenbuien zijn niet erg meer. De
verbazing maakt langzaam plaats voor comfort en liefde voor Japan.
Gijs weet
het onbekende uitermate goed onder woorden te brengen. “Japanners komen nooit
te laat” is geen stoffig, saai reisverslag. Het is een waar avontuur, vol
emotie, vol downs maar vooral ook ups.
Op de achterkaft
staat: Een waarschuwing: als je
aan dit boek begint, leg je het niet meer weg!
Niets is minder waar. Het verhaal van Gijs
is uniek. Niet veel buitenlanders halen het in hun hoofd om Japan te verkennen
per fiets. Gijs vertelt met humor en spanning. Op een bepaald moment voelt het
alsof je samen met Gijs en Aimée mee fietst op dit bijzondere avontuur.
REACTIES:
Ada
Dit boek is een feest van herkenning. Wij hebben zelf vijf
maanden met onze boot rondgezeild in Japan en zijn ook van de Japanse mensen
gaan houden. Hun gastvrijheid is onovertroffen. Gijs van Middelkoop is er
ingeslaagd om de sfeer en zijn gevoelens in Japan uitstekend te verwoorden.
Verder is het een erg geestig boek. Kortom, een uitstekend reisverhaal dat erg
vlot leest. Een aanrader!