Gevallen helden
Binnenkort start de Tour de France weer, deze keer in
Utrecht. De vorige keer dat het tourspektakel Nederland aan deed, ben ik gaan
kijken. Dat was in 2010. Het tourcircus stormde toen op een middag langs
Burgh-Haamstede in Zeeland, waar ik op vakantie was. Met een half miljoen
andere Nederlanders en zo’n beetje alle Duitsers die er bestaan (zo voelde het
althans) stonden we verwachtingsvol langs het parcours opgesteld. Het was een
warme zomerdag. Iedereen zweette en het wachten duurde lang. De mensen snakten
naar vertier. Dat kwam gelukkig uiteindelijk, allereerst in de vorm van de reclamekaravaan.
Iets voorbij ons stopte een soort open bus, waar een paar knappe ronde-missen
uit sprongen, die T-shirts van de Tour begonnen uit te delen. Aimée klom met
honderden anderen het dranghek over en spurtte erop af, want wie wil er geen
origineel T-shirt van de Tour bezitten? Al snel kwam ze met lege handen
teruglopen. De T-shirts bleken van dichtbij spuuglelijk te zijn, en ze werden
ook niet weggegeven door de blondines, maar kostten 35 euro.
‘Dat geld gaat zeker naar een goed doel!’ zei een oudere dame naast me in het
publiek, en laten we het erop houden, dat het een voorrecht is om
75 te zijn en nog steeds zo heerlijk onbevangen.
Niet veel later kwamen de koplopers van de etappe in zicht.
We zagen Lars Boom met twee andere renners, volgens de speaker
lagen ze zeven minuten voor op de rest. En inderdaad, pas een minuut of
wat later kwam het peloton met Armstrong, Vinokoerov en Alberto Contador
langsrazen. De kennismaking had een bijzonder vluchtig karakter. Er passeerde
in feite een langgerekte, zoevende sneltrein, heel kleurrijk, met mannen die de
blik verbeten naar voren hadden gericht. Een momentlang zag ik heel veel
gladgeschoren, gespierde benen in een massa van gonzende spaken. De windvlaag
duurde vijf seconden. Toen was het voorbij. Destijds
– in 2010 – wisten we nog niet exact wat de omvang was van de doping-inname, al
vermoedden we al wel dat die fors was. Maar toch, onze helden stonden nog
redelijk fier op hun wiebelende sokkel. Inmiddels weten we wel beter. Het gekke
is: ondanks het kolossale bedrog, blijft het Tourspektakel veel mensen boeien.
Wellicht omdat de Tour een metafoor is, die veel samenvat van wat een
mens in zijn leven kan overkomen. En, nog belangrijker, wat hij in zijn leven
kan bereiken.
Bedrog maakt ook onderdeel van die strijd uit. Net als in het
gewone leven, ben ik bang.
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief is verschenen