Welkom in Japan
De manier waarop je als "vliegtuigpassagier met een
fiets in je bagage" wordt ontvangen, varieert nogal op de wereld. Bij ons
liep het uiteen van ‘welwillend-aangenaam-verrast’ in de Verenigde Staten – ‘Reizen
met de fiets! You guys rock!‘ – tot bijvoorbeeld niet zo heel welwillend in
Canada – ‘Met de fiets? Hartstikke gek.’
Nu zijn we dit jaar gaan fietsen in Japan. U herinnert zich natuurlijk
uit een eerdere FietsActief, dat we twijfelden tussen Texel, IJsland en Japan
als fietsbestemming. Het is Japan geworden. Na binnenkomst op de luchthaven van
Fukuoka, sjokten we, afgepeigerd van elf uur vliegen, richting de bagageband. Wat
zouden we aantreffen? Vrijwel direct kwam er een onberispelijk geklede beambte,
zijn hoofd gesierd door een glimmende pet, op ons af.
‘Welkom in Japan,’ zei hij en maakte een lichte buiging.
‘Zijn dat misschien uw fietsen?’ vervolgde hij in verrassend
goed Engels. Hij wees op onze blauwe fietsdozen die inderdaad verderop bij de
rest van de afwijkende bagage waren neergezet. (Ik zit me nu nog steeds af te
vragen, hoe hij dat wist. Dat tussen al die mensen precies wij met de fiets
waren.)
‘Inderdaad,’ antwoordde ik.
‘Mag ik u er dan op wijzen,’ vervolgde hij glunderend, ‘dat
het misschien verstandig is, om uw fietsdozen te bewaren, want op Japanse
luchthavens verkoopt men geen fietsdozen. Dus als u terugvliegt, kunt u deze misschien
weer gebruiken.’
Dit hadden we van tevoren al geregeld, maar de man was
duidelijk zo in zijn nopjes dat hij ons dit advies kon geven – in redelijk
verstaanbaar Engels nog wel! – dat ik zijn stralende stemming niet wilde
bederven. Dus antwoordde ik:
‘Dank u wel, dat is een heel erg goed idee van u, bedankt
voor deze nuttige tip!’ en nam afscheid met een lichte buiging, alsof ik nooit
anders gedaan had.
Even later bleek onze bagagekar met fietsdozen niet in één
keer door de schuifdeuren naar buiten te passen. We stonden misschien twee
seconden te twijfelen hoe dit op te lossen, toen er een heel peloton douaniers
op ons af snelde. Zonder overleg met ons, verdeelden ze onderling pijlsnel onze
fietsen en bagage en droegen alles efficiënt naar buiten, de zonnige Japanse
ochtend in. Iets verderop plaatsten ze alles weer voorzichtig op de stoep, maakten
een buiging, wensten ons een fijne fietstrip, en schoten weer naar binnen.
Wat een ontvangst! De manier waarop een land je welkom heet, kan
iets zeggen over hoe de rest van je trip in dat land zal zijn, bedacht ik me
ineens.
Dit was nogal veelbelovend.
Wordt vervolgd.
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief is verschenen