Eindelijk zijn we
weer in de USA! Can’t
tell you how happy I am. Na de gebruikelijke dwaze
toestanden (vingerafdrukken bijvoorbeeld, ze hebben nu al 3 setjes van mij, ben
benieuwd wat ze er mee willen), werden we toegelaten. In Montana om precies te
zijn.
Montana is hot: het is hier de rest van de week 32 graden, en
de helft van de staat, staat in de hens. Zie dan op de fiets het hoofd maar eens koel
te houden. Gelukkig woeden de bosbranden zo’n 1000 km van hier, dus no worries.
Verder veel nieuws, maar ik moet het kort houden.
In de bibliotheek van Pincher Creek had ik temidden van een aantal andere
bezoekers een aardig verhaaltje getikt, waarna ik me eens lekker uitrekte, de
benen even heerlijk gestrekt onder tafel. Hierbij trapte ik geheel onbedoeld,
al geeuwend een vitale schakelaar op een grote stekkerdoos uit, waarna een blok
van 12 pc’s per direct zoemend tot stilstand kwam.
Alle schermen op zwart.
‘It just shut down!’ riep het meisje naast me verbijsterd naar me uit.
Her en der aan het blok hoorde ik mensen woedende verwensingen mompelen,
terwijl ik met mijn meest onschuldige gezicht rondkeek. De mensen in Alberta en
Montana zijn soms namelijk nogal ‘ van dik hout zaagt men planken’ qua
omgangsvormen, waardoor mij de angst bekroop om hier ter plekke gelynched te
worden indien duidelijk zou worden dat ik de veroorzaker van deze ellende was,
en ik neem daarmee liefst zo weinig mogelijk risico. Ik bedoel: gelynched
worden door een stel houthakkers in Alberta, ik kan me wel iets leukers
voorstellen.
Snel dook ik onder mijn bureau alsof ik naar iets keek, en switchte de
uitgetrapte schakelaar met een snelle handbeweging weer aan. Toen ik weer boven
mijn bureau kwam, keek mijn buurmeisje me met een borende, argwanende blik aan,
toen ze constateerde dat na mijn handeling haar pc weer tot leven kwam
(uiteraard wel al haar werk voor eeuwig naar de digitale jachtvelden).
Ook elders gingen de verwensingen over in een mengeling van vreugdekreten
over opstartende pc’s en uitstervend gevloek over verloren werk, maar ik hield
me zorgvuldig van de domme. Ik vond het al erg genoeg dat ik mijn leuke
verhaaltje kwijt was. Enfin: ik zou nog uren kunnen doorgaan over wind,
gedwongen logeerpartijen door het weer, ongelukken in restaurants en nog vele
andere zaken, maar dat doe ik niet, misschien trap ik straks wel iets uit en is
het weer voor niks.
Feit is, dat de Rockies een zware wissel op ons bestaan trekken, maar wel
buitengewoon mooi zijn. Met die troostende gedachte neem ik afscheid,
Rustend in het Timbers Motel in Bigfork, Montana, USA
Gijs en Aimee