Gijs van Middelkoop is
fietser, columnist en schrijver van reisverhalen.
Onlangs is de tweede
druk van zijn boek ‘Beren op de weg’ verschenen.
Zie www.reismetgijs.nl
De weg is niet voor
auto’s
Een tijdje geleden fietste ik met mijn vriendin Aimée door
een verlaten streek in Arizona (zie ook het boek ‘Amerikanen fietsen niet…’).
De zon scheen fel op het zwarte asfalt. De lucht boven de weg trilde. Op zeker
moment stopten we om ons in te smeren met zonnebrandcrème. Terwijl we langs de
kant van de weg stonden, reed er een sheriff langs in zijn auto. Iets verderop
stopte hij, stapte traag uit en kwam op ons af lopen. Een spiegelende zonnebril
camoufleerde zijn ogen, zijn buik hing in een beige blouse over zijn
broeksriem. Zijn rechterhand hield hij op zijn wapen.
‘Goodmorning sir,’
zei ik monter.
‘Waarom staan jullie hier?’ blafte de sheriff terug zonder te
groeten.
‘Om ons in te smeren tegen de zon,’ zei ik, en een
leugendetector had hier geen onwaarheid in kunnen ontdekken.
‘De weg is voor auto’s,’ snauwde hij. ‘En jullie staan in de
weg. Zo kunnen de auto’s er niet langs.’
Ik keek naar links en rechts de verte in. Er was in beide
richtingen naar schatting
kilometer
rustig midden op de weg kunnen picknicken. Als er in de trillende lucht een
auto als een stipje zou naderen, zou je nog voldoende tijd hebben om alles
rustig op te ruimen, je picknick-kleed uit te slaan en naar de kant van de
weg te sjokken, voordat de auto er zou zijn.
Niet dat zoiets zou gebeuren, want er waren geen
auto’s.
‘Jullie moeten hier zo snel mogelijk weg,’ vervolgde de
sheriff, op een toon alsof we enorm hinderlijk in de weg stonden, bij een
spectaculair ongeval of zo. Ik keek hem een tijdje aan. Naast het feit dat deze
wetsdienaar ons nodeloos lastigviel, had hij ook nog eens ongelijk. De weg is natuurlijk
helemaal niet alleen voor auto’s. Waarom wel? Fietsen is leuk, romantisch en
soms nog snel ook. Een paar dagen voor deze ontmoeting fietsten we nog langs
een enorme file naar een Amerikaanse stad. Boven de weg hing een spandoek aan
een viaduct. De tekst erop luidde: ‘Je zit niet vást in het verkeer. Je bént
verkeer.’
Op de één of andere manier leek deze waakzame diender me niet
de persoon, die deze visie op autogebruik zou kunnen waarderen. Dus stapten we snel weer op en trapten verder
richting de horizon. Ook de sheriff stapte weer in zijn auto en haalde ons
ronkend in. Toen hij een stipje in de verte was, stopten we weer.
We hadden nog wat insmeerwerk af te maken.