Hondeneigenaren-logica
Eén van de vervelendste dingen die
je tijdens een fietstocht kunt meemaken, is een bloeddorstige hond die opeens
achter je aan komt. Dan rijd je heerlijk rustig door een bos, en plotseling duikt
er vanuit de struiken zo’n blaffend beest op, dat energiek de achtervolging
inzet. Als de hond weer tot de orde is geroepen en je spreekt daarna zijn of
haar eigenaar aan, dan is de reactie vaak:
‘Dit doet hij normaal nóóóit!’
Daarmee probeert de hondenbezitter
de schuld naar jou toe te schuiven. Want ja, normaal is deze hond een sullige
goedzak die geen vlieg kwaad doet. Maar nu, nu hij jou ziet, wordt hij ineens
woedend. Dus het ligt aan jou.
Hondeneigenaren-logica.
Maar nu gloort er licht aan de
horizon. Laatst vroeg de eigenaar van een fietsenwinkel me namelijk, of ik de dazer eens uit wilde proberen. Een dazer
is een apparaatje waarmee je een hoge pieptoon kunt produceren. Mensen horen die
pieptoon niet, maar honden wel. En als ze dat geluid horen, druipen ze met de
staart tussen de benen af, zo vervelend vinden ze die pieptoon.
Enfin, bij mijn eerstvolgende
fietstocht nam ik het apparaatje vol verwachting mee. Ik fietste door de polder
en was in een prima humeur. Lang hoefde ik niet te wachten op een gelegenheid
om mijn test uit te voeren, want al snel kreeg ik maar liefst twee ziedende
honden achter me aan. Dol van woede stormden ze van een boerenerf mijn richting
op en zetten de achtervolging in, ondertussen witheet naar mijn kuiten happend.
Ongetwijfeld waren het weer twee goedsullen, die al jaren lui op het erf lagen
te dommelen, slechts af en toe hun kop opheffend voor een matte groet. Maar wat
had ik aan die wetenschap?
Onmiddellijk wilde ik mijn dazer
pakken, maar dat lukte natuurlijk helemaal niet. Zie je het voor je? Dat je met
twee van die mormels achter je aan, eens even rustig je dazer uit je jas gaat
opvissen? Goed, hoor ik u denken, hou dat ding dan bij de hand. Ja, maar zeg ik
dan, het ging allemaal heel snel en onverwacht, en ik kan onmogelijk
voortdurend met dat apparaat in de aanslag gaan rondrijden. Enfin, dat werkte
dus niet.
Uiteindelijk wist ik de razende
honden gelukkig met een aantal luide schreeuwen toch van me af te schudden. De
eigenaar van de beesten heb ik niet gesproken. Bovendien wist ik natuurlijk al wat
die zou gaan zeggen.
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief is verschenen