Pech of geluk?
Afgelopen voorjaar zouden we in
Andalusië gaan fietsen. Vlak voor we vertrokken, bekeek ik de weersvoorspelling
voor Spanje. Die luidde: de hele week regen en kou. Voor Nederland luidde de
weersvoorspelling: de hele week zon en 23 graden. Eind maart! We besloten om in
Nederland te blijven, en het ‘Fietserpad’ te rijden. Het Fietserpad is de fietsvariant
van het Pieterpad, de bekende wandeltocht van Pieterburen naar de
Sint-Pietersberg bij Maastricht.
Op een warme zaterdagmorgen startten
we in Maastricht. Via het romantische heuvellandschap van Zuid-Limburg fietsten
we de volgende dag Noord-Limburg in, en zo verder, door het rivierenlandschap
van Gelderland. Na de Saksische boerderijen en doodstille landweggetjes van de
Achterhoek volgde Twente, een prachtige streek vol natuurlijke grandeur. Niet
ver van Oostmarsum aten we rond lunchtijd een broodje. We namen plaats op een
bankje langs de weg. De zon scheen uitbundig. Terwijl we daar zaten, kwam er
van links een man op een scootmobiel aan. Ook van rechts naderde een man,
eveneens op een scootmobiel. Toen ze vlak bij elkaar waren, groetten ze elkaar.
Nou ja, groeten. Zwijgend en zonder een spoor van een lachje, stak één van hen –
al rijdend – een heel kort moment zijn wijsvinger op. De rest van zijn knuist hield
hij stevig om het stuur van zijn scootmobiel geklemd. De andere man
beantwoordde de groet. Ook hij hield daarbij een volkomen uitdrukkingsloos
gezicht: hij hief slechts, net als de ander, zijn wijsvinger heel eventjes een
piepklein stukje de lucht in. Daarna passeerden ze elkaar. Dat was het. Nu weet
ik echt wel wat introvertheid is, maar in mijn geboortestreek in Zuid-Holland is
zoiets niet mogelijk.
Juist toen ik na zat te denken over
deze culturele verschillen binnen Nederland, reed er een vrouw langs.
‘Wat een mooi weer hebben jullie!’ riep
ze uitbundig. Mijn zojuist bedachte vooroordeel over stugheid in deze streek,
kon direct weer de prullenbak in. Ook hier waren, zoals altijd, de meeste
mensen gewoon erg aardig. Dat had ik tijdens onze fietsreizen al vaker gemerkt.
Aan het eind van de middag leidde de
route Duitsland in, waar we een hotelkamer namen. Op elk bed lag een
chocolaatje op het kussen. We namen ieder een nogal langdurige douche en aten
een schnitzel op het terras. Het groengolvende heuvellandschap lag lieflijk in het
avondlicht. De serveerster was Duitse, maar ze sprak vloeiend Nederlands.
Een prachtig Fietserpad, een
chocolaatje op je kussen en Nederlands pratende Duitsers. Veel beter dan dit kon
het niet worden.
Misschien hadden we gewoon geluk,
dat we pech hadden met het weer in Andalusië.
Klik hier voor de column zoals hij in de FietsActief van augustus 2014 is verschenen