Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen want we moeten vandaag tien boeren af. Vandaag zagen we de boeren gemoedelijk kijken naar dingen, die wij allemaal al gezien hadden. Leuk! Hen zien reageren op dingen die wij lekker al wisten. Maar laten we in verband met de tijd snel ter zake komen.
Wat was er met Gijsbert gebeurd? Zijn uiterlijk leek wel compleet geFemkeriseerd! Dat haar! We zullen waarschijnlijk nooit weten hoe het precies is gegaan, want de vraag werd niet gesteld. Maar daarom stel ik hem op deze plaats: wat had zich hier afgespeeld? Startte iemand per ongeluk het landbouwvoertuig waar hij net onder lag om olie te verversen? Was hij nietsvermoedend naar een leerling-kapper in Dokkum geweest? Raadsels raadsels. Gelukkig was het nog wel dik aan. Femke hield Gijs vast alsof ze bang was dat iemand hem met geweld uit haar armen zou rukken. Wat ik me afvroeg: zou de boerderij van Gijs nu ook geFemkeriseerd gaan worden? Daar mag ze dan wel een jaar of vijfenveertig voor uit trekken lijkt me. Ik zeg: succes ermee.
‘Dag Gradus,’ zei Annemieke uitbundig tegen goedsul Adriaan.
‘Nee hoor, ik ben Adriaan,’ piepte deze. Altijd gênant als iemand je heel enthousiast voor de verkeerde aanziet, maar goed, dat was een klein misverstandje. Het mocht de pret verder niet drukken. Leuk toch voor Adriaan, dat hij zijn Cora heeft gevonden? Lekker samen de vierdaagse stappen, of een eindje roeien. Cora achter in de boot. Niet teveel hijgen hè Adriaan, daar houdt Cora niet van.
‘Enne…samenwonen?’ vroeg Yvonne.
‘Ooit,’ zei Cora.
‘OOIT,’ voegde ze er direct daarna nog zeer nadrukkelijk en enigszins dreigend aan toe, alsof deze dag gerust nog tweehonderd jaar in de toekomst kon liggen. Daarom Cora, een ongevraagd advies mijnerzijds: Adriaan is 55, dus hou wel een klein beetje vaart in het proces meid. Tenzij je natuurlijk pas wilt gaan samenwonen op het moment dat je samen rochelend het verzorgingshuis inschuift.
Tussen Frank en Anita was het nog steeds dik aan.
‘Leuk om te zien hoe ze met haar studie bezig is,’ sprak Frank.
Die opmerking herkende ik gelijk: dat is iets wat ouders over hun kinderen zeggen. Toch oogde Anita nog steeds gelukkig, dus ze zal het wel goed vinden. Frank had overigens concurrentie deze aflevering. Van Pieter.
We zagen Pieter in een flashback – het was trouwens sowieso nogal een gerecyclede aflevering – namelijk weer even snotteren in de slootkant. Pieter snotterde in aflevering 1 omdat hij bang was dat hij over ging schieten. Ik moet toegeven, ik ken mensen met minder reële angsten. Maar ziedaar: Pieter had inmiddels een vrouw, type lagere school-lerares. Pieter was heel gelukkig met haar. En daarom snotterde hij wederom. Omgerekend per minuut dat hij in de totale serie in beeld is geweest, heeft Pieter dus extreem veel gesnotterd. Zelfs meer dan Frank. Maar hoe het ook zij: bij Pieter zagen we in optima forma hoe Boer zoekt Vrouw bedoeld is.
Dat kan niet gezegd worden van Marcel en Annemarie. Die verschenen beiden alleen op de reünie. Van Marcel wisten we dat natuurlijk al lang (eigenlijk al vanaf aflevering één eerlijk gezegd), van Annemarie niet. Ik had het met haar te doen: ze maakte een verslagen indruk. Totaal ge-Adrianiseerd. (Van Dale: Adrianiseren: benaming voor het aanbrengen van plotselinge, hevige zielsaandoeningen die een blijvende stoornis teweegbrengen.)
Ze zei wel dat ze ‘een heel gezellige citytrip had gehad.’ O? Heb ik nou vorige week naar een ander programma zitten kijken dan? Dat zou voorwaar een lelijke blunder mijnerzijds zijn geweest.
Hoe het ook zij, ik kan Annemarie maar één advies geven: Harrieficatie. Middagje naar de sauna met Harrie, daarna lekker samen eten op de boerderij. Kaarsjes aan, genieten van het loom zijn, wijntje erbij. En dan ’s avonds gewoon intens tevreden gaan slapen omdat je zo’n fijne dag hebt gehad.
Hadden we het al over de drie broers gehad? Ze heten Gradus, Hans en Martin. Kennelijk spraken hun ouders onderling nog Latijn op de boerderij, anders zou ik niet weten waar de naam Gradus vandaan komt. Maar goed, daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat is dat één van de broers, Martin, slechts twee brieven kreeg. Het minste van iedereen. Yvon Jaspers kwam binnen en legde met een zwier twee papiertjes voor hem neer: ‘één email….en één brief!’
Je zag een woedende vlaag van teleurstelling over ’s mans gezicht trekken, maar ik wist toen al zeker: die gaat direct in actie komen. En dat was ook gebeurd. Maar vanavond moest het hoge woord er toch uit: alle actie was voor niks geweest. Oorzaak volgens hem׃ cameravrees bij de dames. Ja, nee, dat denk ik ook. Daarom deed Martin een hernieuwde, enigszins wanhopig aandoende oproep aan de dames om zich alsnog te melden. Succes man.
Zijn broer Hans daarentegen zat er triomfantelijk bij, met een vrouw. Ze hadden zelfs kettinkjes met elkaars naam erop om hun hals hangen. Wat een heerlijk-retro-jaren-80-puberaal gezicht!
Ik stelde me direct de boerderij van de drie broers voor, waar de twee broers van Hans sinds kort ineens alle werk moeten doen, terwijl Hans boven het bed laat kraken met zijn nieuwe verovering. De hele dag door.
‘En dat in het bed van vader en moeder!’ hoor ik één van de broers mokken.
Maar dat is het niet. Vader en moeder zijn al jaren dood en dat bed staat er toch maar te staan. Het gaat er om: hij wel, en zij niet.
Hoe het ook zij, Hans was geslaagd in zijn missie. Daar kunnen Marcel en Annemarie nog wat van leren. Genoeg hierover.
Over de rest kunnen we kort zijn.
Maurits had ‘de ware’ niet ontmoet tussen de brieven. Jammer voor hem, dat er kennelijk geen leuke mannen geschreven hadden. Niks aan te doen.
Gerhard had meer geluk gehad.Hij had een vrouw naast zich zitten. Yvonne vroeg hoe dik het aan was. Heel dik volgens hem. Maar zijn gezicht en zijn toon waren van een enthousiasme dat iemand tentoonspreidt, als je hem uitnodigt voor een onverdoofde wortelkanaalbehandeling.
Missen we nog iemand? Ja, Richard. Nou ja, missen.
Richard legde nog eens in zijn eigen woorden uit hoe de aloude filosofie van het ‘ikke ikke ikke en de rest kan stikke,’ precies in elkaar steekt.
‘Wat heb je d’r an as je de hele wereld gelukkig hebt, maar je zit zelf tuss’n de koei’n te gaap’n, ’ sprak hij semifilosofisch. Een beetje apart gezegd Richard, maar toch bedankt man, dat je dit oeroude principe nog eens helder uitlegde.
En zo kwam er een einde aan Boer zoekt Vrouw. Ik heb er weer met veel plezier, en, dat moet gezegd, behoorlijk wat verbazing naar gekeken. Ik ga nu weer lekker verder met wat andere columns, die zo nu en dan op mijn site verschijnen. En aan mijn boek over onze fietsreis van Miami naar San Francisco natuurlijk. Voor wie een mailtje wil hebben als het klaar is, je kunt me bereiken via de menukeuze Contact.
‘Enne…samenwonen?’ vroeg Yvonne.
‘Ooit,’ zei Cora.
‘OOIT,’ voegde ze er direct daarna nog zeer nadrukkelijk en enigszins dreigend aan toe, alsof deze dag gerust nog tweehonderd jaar in de toekomst kon liggen. Daarom Cora, een ongevraagd advies mijnerzijds: Adriaan is 55, dus hou wel een klein beetje vaart in het proces meid. Tenzij je natuurlijk pas wilt gaan samenwonen op het moment dat je samen rochelend het verzorgingshuis inschuift.
‘Leuk om te zien hoe ze met haar studie bezig is,’ sprak Frank.
Die opmerking herkende ik gelijk: dat is iets wat ouders over hun kinderen zeggen. Toch oogde Anita nog steeds gelukkig, dus ze zal het wel goed vinden. Frank had overigens concurrentie deze aflevering. Van Pieter.
Ze zei wel dat ze ‘een heel gezellige citytrip had gehad.’ O? Heb ik nou vorige week naar een ander programma zitten kijken dan? Dat zou voorwaar een lelijke blunder mijnerzijds zijn geweest.
Hoe het ook zij, ik kan Annemarie maar één advies geven: Harrieficatie. Middagje naar de sauna met Harrie, daarna lekker samen eten op de boerderij. Kaarsjes aan, genieten van het loom zijn, wijntje erbij. En dan ’s avonds gewoon intens tevreden gaan slapen omdat je zo’n fijne dag hebt gehad.
Je zag een woedende vlaag van teleurstelling over ’s mans gezicht trekken, maar ik wist toen al zeker: die gaat direct in actie komen. En dat was ook gebeurd. Maar vanavond moest het hoge woord er toch uit: alle actie was voor niks geweest. Oorzaak volgens hem׃ cameravrees bij de dames. Ja, nee, dat denk ik ook. Daarom deed Martin een hernieuwde, enigszins wanhopig aandoende oproep aan de dames om zich alsnog te melden. Succes man.
Zijn broer Hans daarentegen zat er triomfantelijk bij, met een vrouw. Ze hadden zelfs kettinkjes met elkaars naam erop om hun hals hangen. Wat een heerlijk-retro-jaren-80-puberaal gezicht!
Ik stelde me direct de boerderij van de drie broers voor, waar de twee broers van Hans sinds kort ineens alle werk moeten doen, terwijl Hans boven het bed laat kraken met zijn nieuwe verovering. De hele dag door.
‘En dat in het bed van vader en moeder!’ hoor ik één van de broers mokken.
Maar dat is het niet. Vader en moeder zijn al jaren dood en dat bed staat er toch maar te staan. Het gaat er om: hij wel, en zij niet.
Hoe het ook zij, Hans was geslaagd in zijn missie. Daar kunnen Marcel en Annemarie nog wat van leren. Genoeg hierover.
Over de rest kunnen we kort zijn.
Maurits had ‘de ware’ niet ontmoet tussen de brieven. Jammer voor hem, dat er kennelijk geen leuke mannen geschreven hadden. Niks aan te doen.
Gerhard had meer geluk gehad.Hij had een vrouw naast zich zitten. Yvonne vroeg hoe dik het aan was. Heel dik volgens hem. Maar zijn gezicht en zijn toon waren van een enthousiasme dat iemand tentoonspreidt, als je hem uitnodigt voor een onverdoofde wortelkanaalbehandeling.
Richard legde nog eens in zijn eigen woorden uit hoe de aloude filosofie van het ‘ikke ikke ikke en de rest kan stikke,’ precies in elkaar steekt.
‘Wat heb je d’r an as je de hele wereld gelukkig hebt, maar je zit zelf tuss’n de koei’n te gaap’n, ’ sprak hij semifilosofisch. Een beetje apart gezegd Richard, maar toch bedankt man, dat je dit oeroude principe nog eens helder uitlegde.