Vanochtend, bij het scheren, zag ik op een bus scheerschuim het
woord “Nieuw” staan. Een klein labeltje meldde juichend: Neu! Novo!
Nouveau! ¡Nueva! Nieuw!
Het was dus niet alleen in Nederland nieuw, maar in heel Europa!
Geen idee wat er Nieuw! was overigens, want dat stond er niet bij.
Meestal let je ook helemaal niet meer op dat soort teksten, want er zijn
maar weinig toiletartikelen, die niet Nieuw! zijn of een
Verbeterde formule! kennen.
Het beangstigende vind ik: als je alle verpakkingen van mijn scheerschuim
van de afgelopen tien jaar op een rij zou zetten, zou je zien dat het product
minstens twintig keer Verbeterd! is. Met wat voor inferieure troep stond ik
mij dan eigenlijk tien jaar geleden te scheren?
Wat was dat voor schuimend, huidaantastend afvalproduct, dat kennelijk
nog twintig keer voor verbetering in aanmerking kwam?
Hoe kan iets twintig keer verbeterd worden? Of waren het misschien maar
hele kleine, minimale kabouterverbeteringetjes, die eigenlijk het noemen niet
waard zijn?
Natuurlijk, iedereen weet dat mensen die etiketten verzinnen voor producten,
de grootste leugenaars van deze wereld zijn. Zelfs politici kijken vol bewondering
naar deze lieden, die zonder te verblikken of verblozen de meest baarlijke
nonsens uitkramen, en de meest idiote leugens verspreiden.
Kalfsleverworst die voor 90% uit varken bestaat.
Shampoo die geschikt is voor ‘dof, vermoeid haar’. Vermoeid haar?
Vermoeide benen, oké, maar vermoeide haren? Wat zijn dat in hemelsnaam?
‘Nee jongens, ik kom vanavond niet naar jullie feestje. Nee, mijn haar is zo moe.’
Het kan nog gekker. Ik zag eens een shampoo die perfect was om ‘haar dat
depressief en futloos’ was, mee aan te pakken. Depressief haar? Jaja. Als ik het
goed begrijp was deze shampoo dus eigenlijk een soort antidepressiva.
Maar dan voor je haar.
Bij wasmiddelen precies hetzelfde. Wast altijd witter dan eerst, ‘bevat nu
vlekverwijderaar’ (dat mag ik hopen ja, daar was je tenslotte voor!) en je krijgt
meestal ook ‘tijdelijk 10% meer.’ Niemand schijnt zich aan deze onophoudelijke
stoom lariekoek te ergeren. Dat komt omdat niemand het leest. En dat komt weer
omdat het ongeloofwaardig en irritant is. Soms is iets gewoon af. Op blikjes
Coca Cola staat nooit dat het nu nog beter is. Nee, want het is al perfect.
Chocoladerepen ook. Gewoon af, niks meer aan doen. Is al heerlijk, altijd al
geweest ook, en niemand zit te wachten op Verkade 2.0.
Op sommige producten staat zelfs: koop mij maar liever niet, want je krijgt een
hartkwaal als je mij gebruikt. Dan ben je pas van jezelf overtuigd. Ook een reep
chocola waarschuwt ons: er staat een heel klein tandenborsteltje op. Daarmee zegt
de reep: oké, ik snap dat je mij lekker vindt, maar ga jij maar liever even je tanden
poetsen als je mij gegeten hebt.
Geen hond die het ziet. Of zouden er werkelijk mensen zijn die zo’n reep afwikkelen
en dan zeggen:
‘Hoho, waar is mijn tandenborstel, want die heb ik wel even nodig als ik dit product
gegeten heb!’
Natuurlijk niet. Niemand neemt dat serieus, niemand ziet het überhaupt, alleen de
ambtenaren die het verzinnen. En waarschijnlijk die zelfs niet. En zo liegt iedereen
tegen iedereen. En niemand vindt het erg.
Maar voor de zekerheid toch een welgemeend ‘sorry’ als de titel van deze column
u op het verkeerde been heeft gezet.