Vandaag rijden we de Kleppertocht, een Brabantse mountainbiketocht. Bij aankomst worden we welkom geheten door iemand van de organiserende club.
“Welkom bij de Kleppers!” zegt de man in onvervalst Brabants.
Hij staat bij de ingang van het café waar de tocht start. Daar is ook de inschrijving.
Binnen heel veel mensen in felgekleurde shirtjes en wielerbroeken. Vooral mannen. Dames eigenlijk alleen achter de inschrijftafel. Zware stemmen, gelach en geschreeuw, veel koffie, een laatste banaan voor de start. Op de stenen vloer roffelen de schoenen.
Na tien kilometer blijkt er een bijzondere dame mee te doen. Marianne Vos rijdt mee! Een wereldkampioen in de gelederen! Het gonst gelijk door het peloton. Op het moment dat ik haar zie, rijdt ze even niet, maar staat ze naast het parcours te praten met een verkeersregelaar. Gekleed in DSB-tenue, failliet of niet. Ze heeft gewoon haar gesponsorde tenue aangetrokken voor dit trainingsrondje. Uiteraard neemt ze even lekker de tijd om bij te praten met de kennis. Als je de snelste dame van Nederland bent op de fiets, dan haal je al die mannen natuurlijk zo weer in.
Na twintig kilometer toertocht haalt ze ons midden in de bossen in. Normaal gesproken worden we niet zo heel vaak door dames ingehaald, en al zeker niet met het snelheidsverschil dat zich hier openbaart. Ik herken haar eigenlijk alleen maar aan haar DSB-Bank pakje, want daar rijdt natuurlijk verder niemand in.
Iets verderop moeten we rechtsaf. Marianne rijdt rechtdoor en mist de afslag. Ze heeft het snel door, keert om en zo komen zij en ik precies tegelijk aan voor de ingang van het smalle bospaadje dat rechtsaf slaat. Er is maar plaats voor één fiets. Ze kijkt me vragend aan. Hijgen doet ze niet.
“Ga jij maar voor,” zeg ik.
Ze glimlacht naar me en schiet weg als een pijl uit een boog.
Nooit meer teruggezien.
www.mariannevos.com